Johan Hendrik Gallée (1847-1908) werd in 1879 aangesteld als docent aan het gymnasium in Utrecht. Twee jaar later volgde zijn benoeming tot lector aan de Universiteit Utrecht. In 1882 werd hij benoemd tot hoogleraar in de oud-Germaanse en vergelijkende taalstudie met als leeropdracht: Het Gotisch, de beginselen van het Sanskriet, de beginselen der vergelijkende Indo-Germaansche taalwetenschap in het algemeen en der Germaansche in het bijzonder, het Angelsaksisch en het Middel-Hoogduitsch. Gallée werd opgevolgd door Johann Josef Alois Arnold Frantzen (1853-1923).

De studie van de Germaanse talen verwierf in 1876 een volwaardige plaats binnen de Letterenfaculteit. Na 1882 sprak men van de Germaansche talen, de vergelijkende taalstudie en de beginselen van het Sanskrit. Hieruit is onder meer het huidige Instituut voor Duitse Taal- en Letterkunde voortgekomen, dat de naam draagt van de hoogleraar J.J.A.A. Frantzen. Onder de eerste ordinarius voor Duitse fililogie, de mediaevist H. Sparnaay werd het vak opgesplitst  in enerzijds Duitse Taalkunde en de Letterkunde van de Middeleeuwen en anderzijds de Nieuwere Duitse Letterkunde en, wat later, de Theoretische Literatuurwetenschap. De eerste hoogleraar na Frantzen was feitelijk Henk Sparnaay (sinds 1941). Van 1926 tot 1930 was Theo van Stockum buitengewoon hoogleraar Duitse taal- en letterkunde, betaald door de Nederlandsch-Duitsche Vereeniging. In het studiejaar 1927/28 las Van Stockum over de Duitse literatuur in de 17e eeuw). en 18e eeuw). Eigenlijk was Van Stockum de eerste opvolger van Frantzen in Utrecht.